W październiku 1944 roku, w odpowiedzi na ofensywę Armii Czerwonej w regionie Finnmark w północnej Norwegii, Terboven wprowadził politykę spalonej ziemi, która doprowadziła do przymusowego przesiedlenia ok. 50 000 Norwegów i rozległych zniszczeń, w tym spalenia 10 000 domów, 4700 gospodarstw rolnych oraz setek szkół, kościołów, sklepów i budynków przemysłowych.
Pragnął uczynić z Norwegii ostatni bastion nazizmu (Festung Norwegen). Jednak 7 maja prezydent Rzeszy Karl Dönitz odwołał Terbovena ze stanowiska i przekazał jego uprawnienia generałowi piechoty górskiej Franzowi Böhme. Nazajutrz, w dniu kapitulacji III Rzeszy, Terboven popełnił samobójstwo, wysadzając się w powietrze w bunkrze wybudowanym pod pałacem w Skaugum. Wcześniej tego samego dnia w bunkrze tym zastrzelił się dowódca SS w Norwegii, gen.