Gleby ochrowe – typ gleby obejmujący piaszczyste gleby z czerwonym, zasobnym w żelazo (pochodzące zarówno z rozkładu minerałów pierwotnych, jak i wytrącające się z wód przepływających przez glebę) poziomem podpowierzchniowym.
Charakterystyka Gleby ochrowe, jak wszystkie gleby rdzawoziemne, powstają z utworów piaszczystych słabo przesortowanych i mało przemytych (m.in. z piasków zwałowych i piasków sandrowych bliskiego transportu) i mają uziarnienie piasków luźnych lub piasków słabogliniastych.
Poziomem diagnostycznym gleb ochrowych jest poziom rubic - Bo. Charakterystyczna sekwencja poziomów glebowych w profilu: O-A-Bo-C(g) lub Ap-Bo-C(g). Powyżej poziomu rubic występuje poziom próchniczny ochric, czasem można również spotkać poziom organiczny folic. W leśnych glebach ochrowych najczęstszym typem leśnej materii organicznej jest mor. Morfologicznie są podobne do gleb rdzawych, lecz geneza poziomu rubic jest odmienna oraz ma on większą zawartość tlenków żelaza niż poziom sideric.