Wynika stąd, że nie zawsze stawanie do zawodów się opłaca. Sformułować można warunek określający opłacalność podejmowania wyzwania. Mianowicie wyraża się on wzorem: (W−K)P > (S+K)(1−P) gdzie W oznacza zysk z wygranej, K – koszt, S – strata przy przegranej, P – prawdopodobieństwo wygranej.
Jeśli więc dany osobnik czy też dana osoba podejmować będzie ryzyko wtedy, kiedy powyższe kryterium nie jest spełnione, będzie odnosić straty. W przypadku osób czy osobników z dołów hierarchii społecznej zazwyczaj prawdopodobieństwo wygranej z osobnikiem wyżej postawionym nie jest duże. Nie opłaca się iść z nim na wojnę. Większe dostosowanie cechować więc będzie osobnika pokornego, nieskorego do wyzwań. Obniżony napęd miałby uniemożliwiać mu podejmowanie niebezpiecznych wyzwań, a anhedonia pozbawiałaby go przyjemności z nich płynących. Niskie poczucie własnej wartości również odgrywałoby tu pewną rolę. Niepokój z kolei miałby zapewniać ciągłą czujność, konieczną u osobników o niskiej pozycji.
Drugi mechanizm odwołuje się do mowy ciała. Otóż w grupie zwierząt osobnik podporządkowany często okazuje dominantowi swoje podporządkowanie, informując go w ten sposób, że nie będzie z nim konkurował, podważał jego pozycji, a przez to, że nie stanowi dlań zagrożenia.