wielkość powierzchni, wielkość kątów.
Takie ujęcie wielkości (jako odcinka) przyczyniło się do wprowadzenia nowych oznaczeń. Podczas gdy zwykłe odcinki już od czasów starożytnych oznaczano dwiema dużymi literami, np. odcinki będące wielkościami oznaczano małymi literami początku alfabetu, np. gdy były „znane”, oraz końca alfabetu, np. gdy były „nieznane”.
Np. w Geometrii Kartezjusza niewiadoma równania algebraicznego jest nazywana wielkością , co zgadza się z założeniem, że rozwiązaniem problemu jest odcinek.
Wartość wielkości René Descartes (w Geometrii) wprowadził również pojęcie wartości wielkości, którego używa w kontekście rozwiązywania równań. Definiuje je następująco:
Ujemne wielkości thumb|Fragment oryginalnej pracy Wallisa (1685), w którym wyjaśniana jest natura liczb ujemnych Ponieważ ówczesne rozumienie liczby nie dopuszczało liczb ujemnych (wielkość była odcinkiem, a odcinek nie może mieć ujemnej długości, zatem niewiadomej nie może być przypisana wartość ujemna), a ujemne wielkości pojawiały się w obliczeniach matematycznych, Kartezjusz musiał podjąć specjalne zabiegi językowe. Wprowadził pojęcie fałszywego pierwiastka.