Wielki Smród () – katastrofa ekologiczna, która miała miejsce od czerwca do sierpnia 1858 roku w Londynie. Jej bezpośrednią przyczyną były utrzymujące się przez długi czas wyjątkowo wysokie temperatury, które doprowadziły do spadku poziomu wody w Tamizie i odsłonięcia zalegających w niej nieczystości pochodzących z nieefektywnego miejskiego systemu kanalizacyjnego. Ścieki zaczęły się pod wpływem gorąca rozkładać i wydzielać ostry, nieprzyjemny zapach. Smród uniemożliwiał przez kilka miesięcy sprawne funkcjonowanie Parlamentu i wielu innych instytucji, co skłoniło rząd do przeprowadzenia szeroko zakrojonego programu przebudowy miejskiej kanalizacji.
Tło Rzeka Tamiza od początku istnienia stałego osadnictwa w jej rejonie przyjmowała wielkie ilości odpadów bytowych i przemysłowych. Zanieczyszczenia odprowadzały do niej różnego rodzaju zakłady używające dużych objętości wody i z tego względu położone w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki, z której ją w sposób nieograniczony czerpały. Były to między innymi papiernie, garbarnie, farbiarnie i warzelnie. Sprawiło to, iż już w XVI wieku stan wody w rzece zaczął się zauważalnie pogarszać. Nie podjęto jednak żadnych działań zmierzających do jej oczyszczenia i przed nastaniem XIX wieku Tamiza stała się jedną z najbardziej zanieczyszczonych rzek świata.