W okresie późniejszym były to drewniane i blaszane kioski, a następnie budowle murowane. W 1950 było 413 stacji CPN. Od 1957 ręczne dystrybutory paliw zaczęły być zastępowane elektrycznymi. W 1957, po rozbudowie baz paliwowych na wschodzie kraju, CPN rozpoczęła tranzyt paliw, produktów naftowych oraz chemikaliów z ZSRR do NRD. W 1957 na stacjach paliw wprowadzono do obrotu drobne części zamienne, akcesoria motoryzacyjne oraz kosmetyki samochodowe. W 1960 liczba stacji paliw w Polsce przekroczyła 1000. W 1960 w ramach „deglomeracji przemysłu m.st. Warszawy” wyodrębniono ze struktur CPN i następnie zlikwidowano Centralne Warsztaty Montażowe Naftowych Urządzeń Dystrybucyjnych w Warszawie. W 1964 w ramach organizacji CPN uruchomiono 675-kilometrowy polski odcinek ropociągu Przyjaźń i rozpoczęto zasilanie rosyjską ropą rafinerii w Płocku oraz kombinatu w Schwedt (NRD). Utworzono Przedsiębiorstwo Eksploatacji Rurociągu Naftowego PERN „Przyjaźń”. W 1968 rozpoczęto instalowanie na stacjach paliw napełniarek gazu płynnego do butli turystycznych. W 1973 CPN rozpoczęła działalność w zakresie bunkrowania jednostek pływających, tj. dostaw paliw i środków smarnych dla statków w zespołach portów: Gdańsk-Gdynia oraz Szczecin-Świnoujście, w 1982 r.