B-67 zaprojektowany został do odpalenia z powierzchni morza dwóch pocisków SLBM typu R-11FM. Z uwagi na długi, dwugodzinny czas przeprowadzania procedur przedstartowych, procedury te przeprowadzane były w zanurzeniu, a po ich zakończeniu okręt musiał wynurzyć się w celu odpalenia rakiety. Bezpośrednie przygotowania do odpalenia pierwszego pocisku po wynurzeniu zajmowały około 5 minut, kolejnego zaś ponownie 5 minut. Pocisk mógł zostać odpalony przy stanie morza nieprzekraczającym 4 oraz przy prędkości okrętu nie większej niż 12 węzłów.
Służba Po ostatecznym wyposażeniu okrętu jednostka została przekazana marynarce, wkrótce też rozpoczęte zostały jej testy morskie. W ich ramach okręt przeprowadził pierwsze w historii odpalenie pocisku balistycznego z morza, co miało miejsce 16 września 1955 roku na Morzu Białym. Stanowiący odmianę rakiety Scud nieuzbrojony pocisk R-11FM trafił w cel na poligonie w Nowej Ziemi po przeleceniu dystansu około 250 kilometrów. Ostatecznie B-67 został oficjalnie przyjęty do służby w radzieckiej marynarce wojennej 30 czerwca 1956 roku.