Metoda kręgów naprawczych (także: Kręgi naprawcze) – metoda rozwiązywania konfliktów w grupach facylitatorskich, której autorem był Dominic Barter, łącząca ideę sprawiedliwości naprawczej z modelem komunikacji Porozumienie Bez Przemocy.
Historia Metoda powstała w Stanach Zjednoczonych w latach 90. XX wieku i slumsach brazylijskiego Rio de Janeiro jako proces szukania sposobów reakcji na przestępstwa, konflikty i łamanie zasad społecznych przy jednoczesnym odejściu od dynamiki karania i strachu. W Brazylii dzięki wprowadzeniu metody w niektórych slumsach przestępczość spadła prawie o połowę. W Polsce kręgi naprawcze zaczęto stosować w początku 2010.
Charakter Metoda ta obejmuje całe lokalne społeczności i polega na wysłuchaniu oraz wzięciu pod uwagę stanowisk wszystkich ich członków, których dotyczy przedmiot konfliktu zarówno w sensie bezpośrednim, jak i pośrednim. Opiera się na zorganizowaniu serii spotkań o charakterze naprawczym i dobrowolnym udziale uczestników, które są prowadzone przez facylitatora. Wzajemnemu zrozumieniu sprzyja możliwość wypowiedzenia się przez każdego i obowiązek wysłuchania wszystkich uczestników spotkań. Powyższe sprzyja też konstruktywnemu podejściu do przedmiotu sporu i uruchomieniu aktywności własnej poszczególnych jednostek.