Henryk Kazimierowicz (ur. 8 czerwca 1896 w Warszawie, zm. 1942 w Hartheim) – polski duchowny katolicki, filozof, teolog, bibliofil, popularyzator psychoanalizy, przyjaciel Stanisława Ignacego Witkiewicza.
Życiorys Syn majstra szewskiego Jana Kazimierowicza i Marcjanny z Ratyńskich Dąbrowskiej. Był alumnem Seminarium Duchownego we Włocławku. Święcenia kapłańskie przyjął 22 czerwca 1919. Studiował na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, Uniwersytecie Warszawskim i w Wolnej Wszechnicy Polskiej. Tytuł doktora filozofii i teologii otrzymał na Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie w 1923 roku. Od 1923 do 1925 wykładał historię filozofii i kryteriologii na Uniwersytecie Żeńskim w Warszawie.
W latach 1919–1920 był prefektem w gimnazjum koedukacyjnym Polskiej Macierzy Szkolnej w Praszce. Od 1923 do 1925 był wikariuszem parafii Przemienienia Pańskiego w Łodzi, jednocześnie był prefektem gimnazjum w Łodzi.