Nguyễn Trãi, ps. „Ức Trai” (ur. 1380, zm. 1442) – wietnamski uczony, urzędnik i poeta.
Syn urzędnika państwowego i uczonego Nguyễna Phi Khanha. W 1400 roku zdał egzaminy urzędnicze i wstąpił na służbę na dworze dynastii Hồ. Po zajęciu Wietnamu przez Chińczyków w 1407 roku odmówił współpracy z okupantem, za co został skazany na areszt domowy w Thăng Long, zaś jego ojca zesłano w głąb Chin, gdzie zmarł. W 1418 roku dołączył do wywołanego przez Lê Lợia antychińskiego powstania, zakończonego po 10 latach wyzwoleniem kraju, w którym brał udział jako doradca i wysokiej rangi dowódca wojskowy. Po zwycięstwie powstańców wycofał się z życia publicznego i powrócił do rodzinnej wioski. W 1442 roku, po nagłej śmierci cesarza Lê Thái Tônga, niedługo po wizycie w jego domu, został w wyniku intrygi politycznej oskarżony o zabójstwo monarchy i stracony wraz z całą rodziną. Po dwudziestu latach został pośmiertnie zrehabilitowany przez cesarza Lê Thánha Tônga.