10 groszy (1812–1813) – moneta dziesięciogroszowa Księstwa Warszawskiego, bita na podstawie dekretu Fryderyka Augusta, króla saskiego, księcia warszawskiego, z dnia 25 czerwca 1810 r.
Awers W centralnej części znajduje się herb sasko-polski – na dwupolowej tarczy nakrytej królewską koroną saską, w lewym polu herb saski, w prawym polu orzeł polski. Po bokach tarczy umieszczono dwie gałązki palmowe skrzyżowane u dołu, dookoła całości otok z perełek.
Rewers Na tej stronie umieszczono nominał 10, pod nim napis „GROSZY”, poniżej rok bicia 1812 lub 1813, na samym dole inicjały intendenta mennicy w Warszawie – I.B. (Jakub Benik), a dookoła całości otok z perełek.
Opis Monetę bito w mennicy w Warszawie, w bilonie (próby 194), na krążku o średnicy 22 mm, masie 2,9 grama, z rantem gładkim. Według sprawozdań mennicy w latach 1812–1813 w obieg wpuszczono sztuk. Stopień rzadkości poszczególnych roczników przedstawiono w tabeli: RocznikStopień rzadkościLiczba egzemplarzyUwagiZdjęcie Rframeless|upright10 groszy 1813> 400 000zdarzają się fałszerstwa z epokiframeless|upright Wg katalogów istnieje również moneta dziesięciogroszowa z 1810 r. ze znakiem intendenta I.S. o rysunku zgodnym z projektem monet Księstwa Warszawskiego z 1810 r., której przypisywany jest stopień rzadkości R5.