Sprawa leningradzka – czystka w partii komunistycznej i administracji ZSRR w Leningradzie i obwodzie leningradzkim w latach 1948–1950 i związane z tym procesy polityczne zakończone wieloma wyrokami śmierci i długoletniego więzienia.
31 sierpnia 1948 zmarł Andriej Żdanow, jeden z najbliższych współpracowników Stalina i najbardziej wpływowych ludzi w ZSRR, w latach 1934–1945 I sekretarz Komitetu Obwodowego WKP(b) w Leningradzie. Wcześniej, w 1946, Żdanow doprowadził wraz ze swoimi współpracownikami (Nikołajem Wozniesienskim, Aleksiejem Kuzniecowem i Michaiłem Rodionowem) do usunięcia z grona sekretarzy KC WKP(b) Gieorgija Malenkowa i zmniejszenia jego roli w aparacie władzy. W związku z tym Malenkow planował zemstę na ludziach, którzy doprowadzili do jego marginalizacji; rywalem Żdanowa i jego najbliższych współpracowników był też Ławrientij Beria. Po śmierci Żdanowa, Malenkow i Beria rozpoczęli intrygę mającą na celu skompromitowanie jego współpracowników, przekonując Stalina o rzekomo separatystycznych dążeniach leningradzkiej organizacji partyjnej i o rzekomej nielojalności ludzi sprawujących w Leningradzie i obwodzie leningradzkim kierownicze stanowiska.