Waju i udająca niewolnika Niriti odchodzą. Noureddin podejrzewa, że talizman jest cenniejszy od bogactw, które mógłby zaoferować i czuje, że jest skrywa jakąś tajemnicę. Zastanawia się, czy języka właściciela niewolnika nie mogłoby rozwiązać wino, wzywa strażnika Dżemil i szepcze mu rozkazy. Powrót Niriti i Waju. Noureddin podchodzi do nich i prosi brahmin by skosztował nowego europejskiego napoju: może pomoże im się porozumieć. Waju pije, pije ze smakiem, wciąż prosi o napełnienie kielicha. I staje się gadatliwy i zwierza się, że jego niewolnica jest naprawdę córką bogini Amravati i jak długo, ponieważ Noureddin posiada talizman, Niriti musi pozostać na ziemi. Aby podkreślić znaczenie tego co mówi, Waju uderza w stół złotą buławą, która łamie się. Waju pije, aż upada na ziemię (Scena taneczna – Upicie Waju). Noureddin każe strażnikowi Dżemil pochwycić Niriti, która rozpaczliwie woła na pomoc Waju, który budzi się, ale odurzony winem jest bezradny. Dżemil odprowadza Niriti. Akt III, odsłona II – Starożytne ruiny w nocy