Itoh & Company, obie zaś firmy zwróciły się do norweskiego przedsiębiorstwa państwowego Kongsberg Vaapenfabrik o dostarczenie niezbędnego dla maszyny wyposażenia komputerowego, projektu śruby dla okrętu podwodnego oraz oprogramowania produkcyjnego.
W ciągu 1981 roku strony wynegocjowały pięć niezależnych kontraktów: Pierwszy między Techmaszimportem i C. Itoh & Company na dostawę czterech obrabiarek oraz na ich serwis i dostawę części zamiennych przez okres pięciu lat. Drugi kontrakt – między Kongsbergiem i Techmaszimportem na dostawę kontrolerów numerycznych NC-2000, będących w istocie komputerami sterującymi procesem obróbki. Trzeci kontrakt między Kongsbergiem i Toshibą na instalację kontrolerów NC-2000 w dziewięcioosiowej obrabiarce MBP-110 (x4) o wysokości kilkunastu metrów i wadze 220 000 kilogramów, zdolnej do obrobienia śruby o średnicy ponad 9 metrów, przed jej wysłaniem do Związku Radzieckiego przez C. Itoh. Czwarty i piąty kontrakt ustalał zasady pokrycia przez Kongsberg i Toshibę honorarium dla Wako Koeki za pozyskanie kupca i zaaranżowanie transakcji.