Tymczasem Amelia, biorąc jego milczenie za dobry znak, powiadamia go, że został dziadkiem.
Akt V Teresa Baron przywołuje Artura. Wręcza mu przeprosiny na piśmie i nakazuje natychmiast wyjechać z Amelią do Petersburga i nie wracać do Paryża do jego śmierci. Obiecuje mu przebaczyć jeśli uczyni Amelię szczęśliwą. Artur chce pomóc Teresie, ta jednak nakazuje mu natychmiast wyjechać. Sama prosi Paola o truciznę, którą zabrał z Neapolu. Amelia prosi ją, by zaopiekowała się jej ojcem, który zostanie sam. Amelia i Artur odjeżdżają. Baron zawiadamia Teresę, że wyjeżdża do Owernii i zostawia pałac w Paryżu do jej wyłącznej dyspozycji. Teresa prosi jednak tylko o jego błogosławieństwo. Umiera. Baron ma nadzieję, że Bóg jej wybaczy, tak jak on jej wybaczył.
Premiera Dzięki staraniom Bocage'a sztuk została umieszczona w repertuarze teatru Varieté. Ponieważ jednak teatr był na skraju bankructwa, musiał się zadowolić sceną Ventadour, niedawno przydzieloną teatrowi Opéra-Comique. Premiera miała miejsce 6 lutego 1832 roku. W obsadzie pojawiła się Ida Ferrier, odkryta przez Bocage'a, dwudziestoletnia aktorka, która zagrała rolę Amelii, według Dumasa obdarzona prawdziwym, pełnym wdzięku, nadzwyczaj szczerym, niespotykanym talentem. Przedstawienie przebiegało pomyślnie.