W 1794 znów należała ona do TeychaOpis wszystkich pałaców, domów, kościołów, szpitalów i ich posesorów miasta Warszawy dla wygody publicznej wydany w roku 1794 [w:] Władysław Smoleński: Mieszczaństwo warszawskie w końcu wieku XVIII, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1976, s. 293., ale już ich syna Antoniego, który tamtego roku został „komisarzem drzewa” utworzonej przez warszawski magistrat, tzw. „Deputacji nieuchronnych potrzeb wojska rosyjskiego” stacjonującego w mieście po stłumieniu Insurekcji KościuszkowskiejWładysław Smoleński: Mieszczaństwo warszawskie w końcu wieku XVIII, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1976, s. 368.. Mamy o nim zadziwiają wiadomość; otóż 30 marca 1795 poślubił on Mariannę KanigowskąKsięga ślubów parafii rzymskokatolickiej św. Krzyża w Warszawie, 1792–1823, rok 1795, s. 33R, a następnego dnia zmarł w czterdziestym roku życiaKsięga zmarłych parafii rzymskokatolickiej św. Krzyża w Warszawie, 1775–1801, rok 1795, s. 171R, w nieznanych okolicznościach. Na nim wygasła więc męska linia rodziny Teychów, a przynajmniej brak dalszych śladów jej obecności w Warszawie. W każdym razie w 1807 kamienica Teychowska była już w innych rękach.
Przypisy
Kategoria:Kupcy warszawscy (I Rzeczpospolita) Kategoria:Urodzeni w 1710 Kategoria:Zmarli w 1784