Święci Feliks, Cyprian i 4964 towarzyszy — grupa afrykańskich katolików deportowanych w roku 483 z państwa Wandalów i zesłanych na pustynię poza limes rzymski. Większość z nich zginęła podczas drogi lub na miejscu zesłania. W Kościele katolickim czczeni są oni jako męczennicy i wyznawcy.
Historia Po najeździe na rzymskie prowincje w Afryce, podczas którego zginął m.in. Augustyn z Hippony, Wandalowie utworzyli tam własne państwo oraz odrębny Kościół monarszy, z patriarchą Kartaginy na czele. Obowiązującą doktryną tego Kościoła był arianizm. Gejzeryk wymagał przynależności do Kościoła państwowego jedynie od urzędników królewskich. Następca Gejzeryka, Huneryk, posunął się dalej i nakazał wszystkim swoim poddanym wstąpienie do Kościoła wandalskiego. Jego zarządzenie spotkało się z oporem ze strony części chrześcijan.