W Tulonie Graham wyróżnił się przez swoją odwagę i energię: np. jednego dnia, kiedy w walce zginął szeregowy żołnierz, Graham podjął jego muszkiet i zajął miejsce zabitego na czele atakującej kolumny. W rozkazie ogólnym, odnoszącym się do odparcia francuskiego ataku na ważny fort, Mulgrave wyraził „wdzięczność za przyjacielską i ważną pomoc, jaką otrzymał w wielu ciężkich chwilach od p. Grahama, oraz dołączył się do głosów pochwalnych brytyjskich i piedmonckich oficerów z jego kolumny, którzy widzieli wspaniały przykład, jaki p. Graham dawał całej kolumnie wojska, stając na czołowym miejscu każdego ataku”.
Również w Tulonie Graham spotkał po raz pierwszy swojego późniejszego długoletniego przyjaciela Rowlanda Hilla, wówczas kapitana, który potem został wicehrabią Hill i naczelnym dowódcą armii brytyjskiej.
Kampania roku 1796 i powrót do Parlamentu Po powrocie do domu w listopadzie roku 1793, przy poparciu ministra wojny Henry’ego Dundasa, który poprzedniego roku poślubił jego kuzynkę, Thomas Graham otrzymał tymczasową rangę podpułkownika (ang. Lieutenant-Colonel) i założył pierwszy batalion 90. Regimentu Pieszego (Balgowan’s 'Grey Breeks,' jak byli nazywani), jednak dodanie drugiego batalionu mocno odcisnęło się na jego finansach.