Według środowisk imigranckich powyższa polityka nie jest korzystna, gdyż rozproszenie przybyszów utrudnia im skuteczne korzystanie ze wsparcia organizacji tworzonych przez nich samych i znajdujących się w większych ośrodkach. Teoretycznie polityka jest surowo przestrzegana – jeśli imigrant w czasie trwania programu integracyjnego zmieni miejsce zamieszkania naraża się na utratę kieszonkowego. Przedstawienie obcokrajowcom programów integracyjnych należy do obowiązków władz lokalnych.
Szwecja W Szwecji od 1985 stosowana jest podobna polityka aktywnego rozmieszczania imigrantów (rozproszenia), której celem jest uniknięcie znacznej koncentracji imigrantów w największych aglomeracjach, głównie w Sztokholmie, Göteborgu i Malmö..
Polityka uzależniona jest w dużym stopniu od dostępności lokali mieszkalnych w danej gminie, przy zwracaniu mniejszej uwagi na rynek pracy. W Szwecji często zdarzało się, że po okresie wsparcia socjalnego i możliwej jego utraty przy przeprowadzce, imigranci przenosili się do innych gmin. Polityka była w Szwecji krytykowana, jako nieskuteczna.