Oprócz zmyślonych historii, mających na celu oszukanie odbiorcy, jako fałszywki zaczęto także określać satyryczne wiadomości, których celem jest nie wprowadzanie w błąd, a humorystyczne komentowanie prawdziwych wiadomości.
Polska Prawodawstwie polskie odziedziczyło to pojęcie po zaborcach i nie wahało się z niego korzystać ad hoc, na przykład w często adaptowanym „Rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej [...] zmieniającym niektóre postanowienia ustaw karnych o rozpowszechnianiu nieprawdziwych wiadomości i o zniewagach”. Potem to narzędzie systematyzowano (typizowano) w kodeksie karnym, który przed drugą wojną światową tak je definiował:
mały|Chłop spod Przemyśla zbyt dobrze przewidział zagrania Hitlera na początku 1939 roku, więc został pozwany za fake news, zgodnie z ówczesnym kodeksem karnym: Tempo Dnia z 2 września 1939 roku Ówczesne władze, reprezentujące umiarkowany reżym totalitarny, wykorzystywały je wielokrotnie do cenzury – głównie gazet robotniczych oraz do konfiskat nieprawomyślnych książek.