W pracach pierwszych absolwentów Wydziału Szkła – jako pierwsi uzyskali dyplom w 1953 r. Józef Jarnicki, Jerzy Słuczan-Orkusz i Józef Misztela – nie widać jeszcze wpływów koncepcji Dawskiego. Jego program dydaktyczny kształtował się do roku 1958, zaś sam styl wrocławskiej szkoły szkła krystalizował się w latach 1957–1963, kiedy to studia kończyli tacy artyści jak Jan Sylwester Drost, Henryk Wilkowski, Roman Rosyk i Ludwik Kiczura. W 1960 r. prace wrocławskich absolwentów zdominowały dział szkła II Ogólnopolskiej Wystawy Szkła i Ceramiki we Wrocławiu; po raz pierwszy pojawiły się one w tak dużej liczbie, co pozwoliło na określenie charakterystycznych cech szkła wrocławskiego. Podobna sytuacja miała miejsce w 1963 r. na wystawie Polskie Współczesne Szkło Artystyczne w krakowskim Muzeum Narodowym, gdzie pracom absolwentów wrocławskiej PWSSP towarzyszyły nieliczne realizacje przedstawicieli innych ośrodków. Zdecydowana odrębność środowiska wrocławskiego zaznaczyła się również na wystawie w warszawskiej Zachęcie w 1964 r.