thumb|Płytki powłoki anechoicznej widoczne na kadłubie USS „Asheville” (SSN-758) Powłoka anechoiczna – warstwa tworzywa anechoicznego: gumy lub tworzywa sztucznego, pokrywająca kadłub okrętu podwodnego, której zadaniem jest rozproszenie wiązki akustycznej sonaru aktywnego emitowanej przez przeciwnika, oraz tłumienie hałasów własnych generowanych przez okręt. Powłoka akustyczna została po raz pierwszy opracowana i zastosowana na okrętach podwodnych przez Niemcy hitlerowskie, pod nazwą Alberich, po wojnie zaś w latach 70. przez radziecką marynarkę wojenną.
Geneza Klasyczną metodą wykrywania okrętów podwodnych jest użycie sonaru aktywnego. Już przed II wojną światową sonary aktywne emitowały silną wiązkę fali akustycznej („ping”) rozchodzącą się w wodzie i oczekiwały na wykrycie jej echa. Im większy i bliższy odbijający ją obiekt, tym silniejszy sygnał powrotny, który w zachodniej nomenklaturze morskiej zwany jest „siłą celu”. W odpowiedzi na to Niemcy opracowali w czasie wojny powłokę anechoiczną, absorbującą wiązkę akustyczną, zmniejszając w ten sposób siłę celu. Powłoka ta znana była pod nazwą Alberich. Alberich był warstwą cienkiej, około czteromilimetrowej gumy, która w zakresie 10–18 kHz zmniejszała echo o 15%, jednak nie na każdej głębokości zanurzenia.