Marian Myrcha (ur. 8 grudnia 1907 w Siedlcach, zm. 21 marca 1996 tamżeEncyklopedia 100-lecia KUL. Tom II, wyd. KUL, Lublin 2018, s. 83) – polski duchowny katolicki, prawnik, kanonista, profesor tytularny, nauczyciel akademicki Uniwersytetu Warszawskiego i Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, w latach 1960–1969 dziekan Wydziału Prawa Kanonicznego ATK.

Życiorys Syn Adolfa i Bronisławy z domu Litwińskiej. W 1926 uzyskał świadectwo dojrzałości. W latach 1926–1931 odbył studia w Wyższym Seminarium Duchownym diecezji podlaskiej w Janowie Podlaskim, gdzie też w 1931 otrzymał święcenia kapłańskie. W latach 1932–1935 studiował na Wydziale Prawa Kanonicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W 1934 uzyskał licencjat, a w 1935 na podstawie napisanej pod kierunkiem ks. prof. Jana Rotha rozprawy pt. „Dowód ze świadków w procesie kanonicznym” otrzymał stopień naukowy doktora. W latach 1936–1939 pracował jako asystent-wolontariusz na Wydziale Prawa Kanonicznego KUL. W 1943 rozpoczął studia prawnicze na tajnym Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, które ukończył w 1946 uzyskując tytuł magistra prawa. W 1946 rozpoczął pracę jako wykładowca prawa kanonicznego na Wydziale Teologii Katolickiej UW. Tam też w 1947 na podstawie rozprawy pt. „Sądy polubowne w prawie kanonicznym.