Religia starosemicka – politeistyczne wierzenia ludów semickich ze starożytnego Bliskiego Wschodu i północno-wschodniej Afryki. Religię starosemicką można podzielić na kilka odmian regionalnych, różniących się tradycjami i panteonami: religia kananejska i mitologia ugarycka w Lewancie, religia Mezopotamii (która czerpała także z niesemickiej mitologii sumeryjskiej, i z której wywodziła się religia Urartu) oraz religia staroarabska.
Panteon prasemicki Skróty: ak. akadyjsko-babiloński; ug. ugarycki; f. fenicki; heb. hebrajski; ar. arabski; PA południowoarabski; et. etiopski
ʼIlu - „Bóg” (bóg nieba, głowa panteonu: ak. Ilu, ug. El, f. ʼl/Ēlos, heb. El/Elohim, ar. Allah, PA ʼl). ʼAṯiratu - (żona Ilu: ug. aṯrt, heb. Ašērāh, PA ṯrt) - znaczenie imienia nieznane. Jest również nazywana ' Ilatu „bogini” (ak. Ilat, f. ʼlt, ar. Allāt). ʻAṯtaru - (bóg płodności: ug. '''ṯtr, PA ʻṯtr, et. ʻAstar bóg nieba). ʻAṯtartu - (bogini płodności: ak. Ištar, ug. ʻṯtrt, f. ʻštrt/Astarte, heb. 'Aštoreṯ). Znaczenie nazwy nie jest znane i nie jest związana z Aṯiratu. Haddu/Hadadu - (bóg burzy: ak. Adad, ug. hd, f. Adodos). Nazwa najprawdopodobniej oznacza „Gromowładca”. Bóg ten jest również znany jako Baʻlu „mąż, pan” (ak. Bel, ug. bʻl, f. <span>bʻl'</span>/Belos, heb. Baʻal). Śamšu - „słońce” (bogini Słońca: ug. špš, PA: šmš, aczkolwiek ak.