Batalion Wyszkolenia Wojsk Kolejowych („ bat. wysz. woj. kol.”) – oddział saperów kolejowych Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.
Formowanie i zmiany organizacyjne W grudniu 1918 r. w Jabłonnie powstał „Batalion Wyszkolenia Wojsk Kolejowych“, zorganizowany na podstawie rozkazu Szefa Kolejnictwa Naczelnego Dowództwa pułkownika Brzozowskiego, pod dowództwem kapitana Mikołaja Kolankowskiego. W skład batalionu wchodziły początkowo 3, a następnie 5 kompanii, których dowódcami byli kolejno porucznicy: Kazimierz Kowalski, Stanisław Olczak, Wacław Stelmachowski, Marian Zarzycki i Wiktor Puchalski. Stan liczebny tych kompanii dochodził do 2000 ludzi. Zadaniem batalionu było: wyszkolić wojskowo i technicznie zmobilizowanych szeregowych, sformować z nich kompanie i wysłać na front. Zadanie niełatwe w warunkach, w których walczyć musiano z brakami natury zasadniczej, jak: brak umundurowania, ekwipunku, wyposażenia technicznego. Batalion Wyszkolenia Wojsk Kolejowych był protoplastą „Kadry Wojsk Kolejowych Nr. 3“ w Łodzi, wysyłając do Łodzi jedną kompanię z obsadą oficerską i podoficerską. W czerwcu 1919 roku, oddając część swego stanu „Kadrze Wojsk Kolejowych Nr. 2“.