Lokalizacja Badacze zakładający historyczność tego wydarzenia wysuwają różne hipotezy dotyczące miejsca przejścia przez morze i samego charakteru tych wód. Nazwa „Morze Czerwone” (Ερυθρά Θάλασσα) sugerująca, że chodzi o morze leżące między Egiptem a Półwyspem Arabskim, pojawia się po raz pierwszy w Septuagincie, czyli przekładzie ówczesnej wersji Biblii na język grecki powstałym w hellenistycznym Egipcie. Ponieważ Septuaginta stała się podstawą kolejnych chrześcijańskich tłumaczeń Biblii, nazwa ta utrwaliła się w tradycji. W hebrajskiej wersji wody te nazwane są ים סוף (Jam Suf, Yam Suf), co oznacza „Morze Trzcin” lub „Morze Sitowia”, przy czym nazwa morze oznacza każdą większą wodę powierzchniową, nie tylko część oceanu. Wody zatok Morza Czerwonego są zbyt słone, aby występował w nich szuwar, więc zwykle uważa się, że Morze Trzcin musiało być mokradłem śródlądowym położonym na wschód od Nilu. Wśród przypuszczalnych akwenów zachowanych do czasów historycznych wymieniane są Buhajrat al-Manzila czy Bardawil, a więc jeziora położone wśród bagien blisko Morza Śródziemnego. Waldemar Chrostowski przyjmuje, że prawdopodobnie był to system Jezior Gorzkich (obecnie Małe Jezioro Gorzkie i Wielkie Jezioro Gorzkie) położonych bardziej na południe, w środku Przesmyku Sueskiego.