Juan Santos Atahualpa (ur. ok. 1710, zm. ok. 1756) – XVIII-wieczny peruwiański przywódca religijno-polityczny, lider antyhiszpańskiego powstania.
Nie wiadomo zbyt wiele na temat jego życia. Posługiwał się językiem keczua, urodził się w okolicach Cajamarki lub Cuzco. Został wychowany przez jezuitów, którzy nauczyli go czytać i pisać po hiszpańsku, a także podstaw łaciny. W młodości odbył podróż do Hiszpanii i przypuszczalnie do Afryki.
W pewnym momencie, oskarżony przez władze hiszpańskie o popełnienie morderstwa w Guamance, zbiegł do plemienia Kampów zamieszkałego w rejonie gór Chanchamayo, skąd w 1742 roku poprowadził antyhiszpańską rebelię. Twierdził, że jest prawowitym władcą Inków, potomkiem Atahualpy. Występował jako religijny przywódca, tytułując się Synem Bożym i Mesjaszem, który urodził się w celu uwolnienia tubylczej ludności Ameryki z niewolnictwa u Hiszpanów. Przepowiadał powstanie Kościoła indiańskiego z indiańskimi kapłanami (na co uzyskał rzekomo osobistą zgodę papieża) i odbudowę imperium inkaskiego, w którym jego wyznawcy posiądą na własność hiszpańskie bogactwa.