zbudowano rurociąg o długości 9 km, który dostarczał w sposób ciągły solankę z kopalni soli w Górze k. Inowrocławia. W latach 1947–1960 wielkość produkcji wzrosła trzykrotnie, a zatrudnienie w 1977 sięgnęło 2,2 tys. osób.
Jak wiele przedsiębiorstw w okresie PRL, fabryka dysponowała własną gastronomią, organizowała wczasy dla pracowników oraz budowała mieszkania zakładowe. W 1952 zakład posiadał 50 domów, w których mieszkało 14% załogi przedsiębiorstwa. Mimo tego blisko ponad 80% pracowników dojeżdżało do pracy z miejscowości odległych do 20 km. Dotkliwym problemem były trudne warunki pracy: zapylenie i słaba wentylacja hal fabrycznych, hałas maszyn i urządzeń.
W latach 50 i 60 XX w. zakłady wytwarzały kredę strącaną, chlorek wapnia, sodę ciężką i kaustyczną. W latach 70. w ogólnym asortymencie produkcji znajdowało się 40 wyrobów, głównie półproduktów. W 1975 fabryka wyprodukowała m.in. 215 tys. ton sody, 30 tys. ton węglanu wapnia. 50 tys. ton chlorków wapnia oraz inne wyroby, z których około 20%. część przeznaczono na eksport (w tym 100% produkcji chlorku wapniowego w płatkach).