Polskie Towarzystwo Logopedyczne – polskie stowarzyszenie naukowe logopedów.

Historia Historia towarzystwa sięga roku 1959, kiedy to wokół prof. Leona Kaczmarka w Lublinie (Zarząd Okręgu ZNP) zgromadziła się grupa entuzjastów logopedii i różnych jej działów. Zasadniczym celem działania komisji było zapoznawanie nauczycieli z teorią i praktyką zwalczania wad wymowy u dzieci i młodzieży, w tym z ćwiczeniami z tego zakresu. W 1960 ukazał się w Lublinie pierwszy numer czasopisma branżowego „Logopedia: zagadnienia kultury żywego słowa”. Redaktorem naczelnym został prof. Leon Kaczmarek.

Aby rozszerzyć działanie komisji poza województwo lubelskie 25 listopada 1961 powołano Centralną Komisję Logopedyczną w Warszawie przy Sekcji Szkolnictwa Specjalnego ZNP. Próba ta nie powiodła się (nie powołano komisji okręgowych na terenie kraju) i w związku z tym 14 stycznia 1963 powstało Polskie Towarzystwo Logopedyczne z siedzibą w Lublinie (w zebraniu założycielskim uczestniczyło dwadzieścia osób). Pierwszym przewodniczącym został prof. Leon Kaczmarek. W dniach 17–18 kwietnia 1964 odbył się w Bydgoszczy I Ogólnopolski Zjazd Logopedów, zorganizowany wspólnie z bydgoskim Oddziałem Polskiego Towarzystwa Walki z Kalectwem. 31 czerwca 1964 towarzystwo liczyło 209 członków.