Podczas alternatywnego splicingu oprócz dwóch ww. funkcji dochodzi trzeci: rozpoznawanie sub-optymalnych traktów pirymidynowych w intronach i wiązanie się do nich. Związanie białka SR do ww. sekwencji powoduje rekrutację czynnika splicingowego U2AF do położonego obok traktu pirymidynowego, który dla intronów odznaczających się małym powinowactwem do U2AF jest niewidoczny. Brak takiego wiązania, powoduje nierozpoznanie końca 3’ intronu, a co za tym idzie rozpoznawany jest kolejny koniec 3’ i błędnie wycinamy dwa introny przedzielone eksonem.
Regulacje splicingu przez białka SR jest bardziej skomplikowany i zależny od fosforylacji.
Przypisy
Kategoria:Biologia molekularna Kategoria:Białka