Wskazują na niewielki haczyk kości haczykowatej i jej powierzchnię trójgraniastą w kierunku przyśrodkowym. Kości śródręcza określają jako proste, o wąskich podstawach, jak i głowach (węższych niż choćby u Equatorius). Doceniają dobrze rozwinięty kciuk. Paliczki widzą jako podobne do obserwowanych u koczkodanowców. Ekembo biegał po gałęziach, a nie zwisał z nich, jak jego następcy, na przykład keniapitek. Brachiacja miała wyewoluować później, w późnym miocenie.

Miednicę miał ekembo wąską, długą. Kość biodrowa przyjmowała pozycję strzałkową. Łączyła się niewielkim stawem z kością krzyżową. Kość kulszowa była zaś wydłużona, nie miała guzowatości. Kość udowa opisana została przez autorów rodzaju jako smukła, o małej głowie z centralnie ulokowaną fovea na długiej szyi. Głowa i szyi tworzyły kąt ostry z trzonem. Krętarz większy był zredukowany, grzebień międzykrętarzowy skromniejszy, niż u bliskich krewnych. Dystalnie kość ta była węższa, niż u Morotopithecus, w przeciwieństwie do kłykci podobnych u obu rodzajów. Rzepka była szeroka, płaska. Kość piszczelową opisują jako długą i smukłą, strzałkę zaś – jako dobrze zbudowaną. Stęp i śródstopie budują kości wydłużone, paluch jest dobrze zbudowany.