Kończący kość nadkłykieć przyśrodkowy był mały i odchylony do tyłu. Występują dół promieniowy i dół kruczy. Cechują się one podobną, niezbyt imponującą głębokością. Bloczek nosi kil. Staw łokciowy nie jest zbyt mobilny. Ekwatorius nie potrafił wyprostować całkowicie kończyny górnej w stawie łokciowym. Niemożność ta spowodowana jest u wielu ssaków dużym wyrostkiem łokciowym, do którego przyczepia się mięsień trójgłowy ramienia. Taka budowa stanowi wyraz przystosowania się do szybkiego biegu. Podobnie i u ekwatoriusa wyrostek łokciowy rozciągał się w kierunku bliższym. Podobny stan charakteryzował prokonsula, ekembo i wiele innych mioceńskich człekokształtnych, w przeciwieństwie do ich współczesnych potomków, brachiatorów. Sama kość szacowana jest na jakieś 218 mm długości, 10,9 mm grubości w kierunku przednio-tylnym i 13,8 w bocznym. Wcięcie promieniowe lokowało się bocznie. Po boku leżał dół dla mięśnia ramiennego. Sąsiadował on z zagłębieniem dla przyczepu zginacza głębokiego palców, a dzielił je grzebień określany pod względem wielkości jako umiarkowany. Grzebień dla przyczepu mięśnia odwracacza był z kolei rozwinięty słabo. Kość kończył wyrostek rylcowaty, pokaźnej długości, łączący się z proksymalnymi kośćmi nadgarstka o wolnej kości środkowej.