krowy, owce, kozy i ptaki, a także zbóż i pierwszych owoców w sezonie składano w imię przebaczenia grzechu, oczyszczenia po kontakcie ze zmarłymi i innymi nieczystymi rytuałami oraz jako wyraz wdzięczności dla Boga. Pracujący w kompleksie hebrajscy kapłani (koheni) zapewniali psalmodie, pomagali w opiece nad sanktuarium, a także służyli jako strażnicy i odźwierni. Ponadto koordynowali dostawy, a także pomagali w administracji finansowej.
Zniszczenie thumb|Francesco Hayez, Zniszczenie Świątyni Jerozolimskiej W 66 roku n.e. rozpoczęło się powstanie. Po kilku latach walk syn Wespazjana i następca tronu Tytus skierował swoje wojska pod mury Jerozolimy, po czym pod koniec 69 roku n.e. rozpoczął oblężenie, które spowodowało głód i zarazę w całym mieście. Po kolei wojska Tytusa rozbijały kolejne pierścienie murów obronnych, aż na wiosnę 70 roku n.e. dotarły do ostatniego pierścienia, który przełamały w miesiącu Tamuz. Rzymianie konsekwentnie starali się torować sobie drogę przez miasto, jednak napotkali zaciekły opór ze strony obrońców, w wyniku którego ponieśli ogromne straty. Byli jednak zdeterminowani, by zdobyć Fortecę Antoniusza, która strzegła Drugiej Świątyni.