W wielu jej pracach różne klasy społeczne Meksyku są skontrastowane, często pojawia się ludność tubylcza. Uważała, że delikatność jej prac jest dla rewolucji. Wykonała również jeden portret Fridy Kahlo – rysunek ołówkiem, który został po raz pierwszy wystawiony pod koniec jej życia.
To, że była zamożną osobą, ją niepokoiło – martwiła się wykorzystywaniem biednych dla sztuki. W przeciwieństwie do artystów, którzy unikali wiadomości i popkultury, aby nie wpływały one osłabiająco na ich sztukę, Rabel chodziła na koncerty, słuchała radia i była fanką filmów z Meksyku i Hollywood.
Jako jedna z pierwszych w swoim pokoleniu rozwijała tematy związane z ekologią, przemianami w Meksyku oraz technokracją z naciskiem na handel. W 1979 rozpoczęła serię obrazów zatytułowanych Réquiem por una ciudad, przedstawiających zniszczenie Meksyku przez smog, ruch uliczny i śmieci. Są to m.in. Diálogo capitalino, Muerte citadina, Los peatones van al cielo, El profundo drenaje, La rebelión de los peatones oraz México, D.F.. Réquiem para una ciudad z 1979 porusza trzy tematy: brak komunikacji międzyludzkiej, ruch uliczny oraz zanieczyszczenie powietrza i ziemi. La rebelión de los peatones z 1987 wyraża zaniepokojenie nadmiarem samochodów w mieście.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Zmarli w 2008 Kategoria:Żydowscy malarze Kategoria:Polscy Żydzi Kategoria:Ludzie urodzeni w Lublinie