thumb|Grób Feliksa Erbricha na cmentarzu Powązkowskim Feliks Antoni Erbrich (ur. 16 grudnia 1874 w Łodzi, zm. 8 listopada 1938 w Warszawie) – polski laryngolog, wykładowca na Uniwersytecie Warszawskim.
Życiorys Dzieciństwo i młodość spędził w Częstochowie, gdzie 1894 ukończył gimnazjum. Następnie zamieszkał w Warszawie, gdzie rozpoczął studia na Wydziale Przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego. Rok później równolegle rozpoczął naukę na Wydziale Lekarskim, studia ukończył w 1900 i rozpoczął pracę w warszawskim szpitalu św. Ducha, gdzie był asystentem dr. Alfreda Sokołowskiego. Równocześnie pracował jako asystent w sanatorium dr. Józefa Geislera w Otwocku oraz prowadził praktykę lekarską. W 1906 wyjechał na staż do Uniwersytetu we Fryburgu, gdzie w kierowanej przez prof. Gustawa Kiliana Klinice Otolaryngologii zapoznał się z endoskopową metodą badania tchawicy i oskrzeli. Po powrocie do Warszawy przez czternaście lat kierował ambulatorium, od 1915 równocześnie pełnił funkcję ordynatora oddziału wewnętrznego. W 1920 został mianowany profesorem nadzwyczajnym. W 1921 objął stanowisko dyrektora Kliniki Laryngo-Otiatrycznej Uniwersytetu Warszawskiego, w tym samym roku wspólnie z Ludwikiem Guranowskim i Janem Szmurłą założył Polskie Towarzystwo Otolaryngologiczne, którego był pierwszym prezesem.