Jeżeli założymy, że jednokierunkowa prędkość światła jest anizotropowa, współczynnik dylatacji czasu przyjmie formę z parametrem κ pomiędzy –1 a 1. Pociąga to nowy czynnik liniowy co oznacza, że dylatacja czasu w takim przypadku nie może być ignorowana dla małych prędkości i synchronizacja metodą slow clock-transport nie wykryje tej anizotropii. Zatem jest ona równoważna synchronizacji Einsteina.
Synchronizacje niestandardowe Jak pokazał Hans Reichenbach i Adolf Grünbaum, synchronizacja standardowa jest tylko szczególnym przypadkiem znacznie szerszej klasy możliwych synchronizacji, dla których stałość dwukierunkowej prędkości światła jest zachowana, ale niezmienniczość jednokierunkowej prędkości światła nie musi być zachowana. Formuła synchronizacji standardowej została zmodyfikowana poprzez zastąpienie ½ parametrem ε:
ε może przyjmować wartości z przedziału (0,1). Pokazano, że klasa powyższych synchronizacji jest empirycznie równoważna uogólnieniu transformacji Lorentza (zobacz: uogólnienie transformacji Lorentza dopuszczające anizotropię jednokierunkowej prędkości światła).