19 maja 1809 wziął udział w zdobyciu Zamościa, za co otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Virtuti Militari.
W latach 1811–1812 był członkiem czynnym loży wolnomularskiej Świątynia Izis w III stopniu (mistrz) rytu siedmiostopniowego.
Wziął udział w kampanii rosyjskiej 1812. W czasie bitwy pod Smoleńskiem w sierpniu 1812 został ranny w rękę. Za „wyróżniającą go odwagę” 22 sierpnia 1812 otrzymał Krzyż Kawalerski Legii Honorowej. Brał udział w bitwach pod Tarutino (październik 1812), Wiaźmą i Berezyną (listopad 1812). W styczniu 1813 został mianowany szefem batalionu 1. pułku piechoty Księstwa Warszawskiego.
Podczas ewakuacji oddziałów napoleońskich z Warszawy w lutym 1813, będąc ciężko chory pozostał w stolicy i trafił do niewoli rosyjskiej. Po dojściu do zdrowia został zwolniony z wojska. Ponownie przyjęto go do służby po reorganizacji armii w lutym 1815 roku, z przydziałem do 2 Pułku Piechoty Liniowej w stopniu majora. W październiku 1820 został awansowany na podpułkownika. W 2 Pułku Piechoty Liniowej dowodził 1. batalionem. W 1830 roku został mianowany dowódcą tego pułku.
Po wybuchu powstania listopadowego, od 27 grudnia 1830 dowodził 2 Pułkiem Piechoty Liniowej.