Radykalni Republikanie stanowili wówczas mało liczne grono w swoim obozie, które jednak szybko się rozrosło, gdy prezydent zawetował ustawy Freedmen’s Bureau (o zwalczaniu dyskryminacji rasowej w sądach wojskowych) oraz Civil Rights Bill (o prawach obywatelskich czarnoskórych obywateli). Johnson uzasadniał swoją decyzję niezgodnością poprawek z Konstytucją. W wyniku wyborów do Kongresu w 1866 republikanie uzyskali większość 2/3 głosów, więc byli zdolni odrzucić prezydenckie weto. Aby zapewnić, że ustawy te nie zostaną w przyszłości zakwestionowane, ich zapisy zostały włączone do XIV poprawki do Konstytucji.
Ponieważ dziesięć byłych stanów konfederackich ją odrzuciło, XIV poprawka nie mogła być ratyfikowana. Republikanie podjęli zatem liczne środki, aby jej zapisy i tak wcielić w życie, we wszystkich stanach, które chciały powrócić do Unii. Johnson, uważając że przy uchwalaniu nowego prawa naruszono Konstytucję, ponownie sprzeciwił się ustawom, jednak jego weta zostały odrzucone w Kongresie. Na początku 1867 roku do Komisji Prawnej Izby Reprezentantów wpłynął pierwszy wniosek o złożenie z urzędu Johnsona, jednak kongresmani stosunkiem głosów 108:57 odrzucili projekt.