W 1971, po zamachu stanu i dojściu do władzy Idiego Amina, Serumaga założył profesjonalną grupę teatralną, w której skład weszli m.in. aktorzy ugandyjscy i powracający do Ugandy z wygnania. Grupa ta, znana początkowo jako Theatre Limited, a następnie przemianowana na Abafumi Theatre Company, odbyła wiele międzynarodowych tournée, dzięki którym Serumaga stał się znanym wschodnioafrykańskim dramaturgiem. Teatr Abafumi był fenomenem w skali światowej; jego występy na całym świecie obejrzało osobiście ponad milion widzów w ciągu zaledwie kilku lat.
Podczas pracy z aktorami Serumaga wdrażał teorie Stanisławskiego i Grotowskiego, dążąc do psychologicznej identyfikacji aktora z graną przez siebie postacią. Wykreował nową formę dramaturgiczną, będącą wymownym, abstrakcyjnym dramatem opartym na ruchu i tańcu, na afrykańskim rytuale i pantomimie. Dzięki temu spektakle realizowane przez teatr Abafumi, mimo ich krytycznej wymowy politycznej, nie były zakazywane przez cenzorów Aminiego. Przykładami są jego późne dramaty Renga Moi (1972) i Amayrikitti (1977).