Tam został żołnierzem Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich, służył w Egipcie, w jednostkach tyłowych, następnie był zastępcą dowódcy batalionu w 7 Dywizji Piechoty. Walczył także w szeregach 2 Korpusu we Włoszech, uczestniczył m.in. w bitwie o Bolonię.
Po II wojnie światowej pozostał na emigracji, pracował jako nauczyciel, w latach 1955–1956 kierował polską szkołą w PeckhamMateriały do dziejów uchodźstwa, t.7: Wybór dokumentów do dziejów polskiego uchodźstwa niepodległościowego 1939-1991 Opracowanie i redakcja Andrzej Suchcitz, Ludwik Maik, Wojciech Rojek, wyd. Polskie Towarzystwo Naukowe na Obczyźnie, Londyn 1997, s. 465, od 1957 był kierownikiem Szkoły Średniej Przedmiotów Ojczystych im. Bolesława Chrobrego w Camberwell (była to szkoła sobotnia)The Making of Polish London through Everyday Life, 1956-1976.
Brał czynny udział w życiu politycznym i społecznym emigracji. M.in. w latach 1956–1963 był członkiem Wydziału Oświaty i Wychowania, członkiem I (wybrany przez Prezydenta 14 maja 1957), II (na wniosek Komisji Skarbu Narodowego na Wielką Brytanię), III (z wyboru) i IV Rady Rzeczypospolitej Polskiej (z wyboru).