Podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego. W latach 1911–1912 odbył służbę wojskową w armii austro-węgierskiej. Po powrocie do rodzinnej Sądowej Wiszni pełnił funkcję komendanta oddziału Polskich Drużyn Strzeleckich. Od 1913 przebywał w Brazylii. W tym roku został jednym z dwóch nauczycieli w szkole Marechal Mallet, założonej przez polskich emigrantów z Towarzystwa im. Mikołaja Kopernika. Tam był organizatorem skautingu oraz organizatorem i komendantem drużyny Polskich Drużyn Strzeleckich. Po wybuchu I wojny światowej działał na rzecz Legionów Polskich, m.in. dokonując zbiórki funduszy. Zgłosił się do armii gen. Józefa Hallera. Przybył do Francji, awansowany na stopień podporucznika, w kwietniu 1919 był dowódcą plutonu w 21 pułku strzelców polskich. W szeregach armii Hallera powrócił do Polski w maju 1919. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej na stanowisku dowódcy kompanii i adiutanta macierzystej jednostki, przemianowanej na 145 pułk piechoty Strzelców Kresowych.