Został przydzielony do 1 pułku strzelców polskich im. Tadeusza Kościuszki na stanowisko dowódcy kompanii. Od października 1918 roku walczył na froncie ufańskim, gdzie został ciężko ranny. Po kilku miesiącach leczenia powrócił do jednostki obejmując funkcję dowódcy batalionu. Od czerwca 1919 sprawował stanowisko zastępcy dowódcy 2 pułku strzelców polskich na Syberii oraz dowodził batalionem. Wyróżniał się w walkach z bolszewikami skutecznością i nieustraszonym charakterem, m.in. w bitwie pod Tajgą. Po kapitulacji 5 Dywizji Strzelców Polskich w miejscowości Klukwiennaja w styczniu 1920 uniknął niewoli i wraz z kpt. Edwardem Dojanem-Surówką i wyruszył w stronę Polski.
Przybył do ojczyzny w lipcu 1920 w trakcie wojny polsko-bolszewickiej i został przyjęty do Wojska Polskiego. Podczas formowania Brygady Syberyjskiej został dowódcą III batalionu w 1 pułku syberyjskim i wyruszył na front do walk 5 Armii nad rzeką Wkrą. Został ranny, lecz pomimo polecenia dowódcy udania się do szpitala, nadal pozostawał na froncie.