Prowadziła monogamiczny i społeczny tryb życia, tworząc małe grupy rodzinne, w których dorastały młode, podobnie jak u współczesnych brzegowców.
Używaną niekiedy nazwę „krowa morska Stellera” stworzono na cześć Georga Wilhelma Stellera, przyrodnika, który odkrył gatunek w 1741 – podczas wyprawy Vitusa Beringa (zwanej drugą kamczacką lub wielką północną) – kiedy załoga rozbiła się na Wyspie Beringa. Większość posiadanej wiedzy pochodzi z obserwacji Stellera poczynionych na tej wyspie, udokumentowanych pośmiertną publikacją De bestiis marinis. W 27 lat od odkrycia przez Europejczyków powolne i łatwe do odłowu zwierzę zostało wytępione dla mięsa, tłuszczu i skór. Budowa thumb|left|Czaszka syreny morskiej, Muzeum Historii Naturalnej w Londynie Syrena morska dorastała do 8–9 m długości, znacznie więcej niż współczesne brzegowce. Zapiski Georga Stellera zawierają dwa sprzeczne oszacowania masy jej ciała: 4 i 24,3 tony. Rzeczywista wartość szacowana jest pomiędzy tymi dwiema, na około 8-10 ton. Czyni to syrenę morską jednym z największych ssaków epoki holoceńskiej, obok wielorybów. Znaczne rozmiary syreny morskiej stanowiły prawdopodobnie adaptację redukującą stosunek powierzchni do masy ciała (reguła Bergmanna), co oszczędzało ciepło.