Wiele kobiet teatralnych utrzymywanych było przez tychże rozrzutników”Julian Ursyn Niemcewicz, Pamiętniki czasów moich. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1957, t. I, s. 71.. Także Wojciech Bogusławski w swoich bezcennych Dziejach teatru narodowego zapisał pod rokiem 1783, gdy upadała krótkotrwała warszawska antrepryza teatralna księcia Jerzego Marcina Lubomirskiego: „Artyści niemieccy rozjechali się zupełnie. Ale balet, w którym pierwsi tancerze: Curz, panna Schinagel a najbardziej lubiany grotesco Slancowski bardzo jeszcze wiele znaczyli, starano się koniecznie zatrzymać...”Wojciech Bogusławski: Dzieje teatru narodowego na trzy części podzielone, s. 37. Warszawa: Drukarnia N. Glücksberga, 1820..
Jeśli Eva Schinagel utrzymała dłużej zainteresowanie swojego patrona, hrabiego Moszyńskiego, to straciła z pewnością jego opiekę gdy w 1784 hrabia wyjechał w podróż po Europie, podczas której dwa lata później zmarł nagle we Włoszech.