Konspiracyjna drużyna z Niebylca uczestniczyła w akcji odbicia więźniów w Jaśle.
thumb|240px|Stanica harcerska w Stebniku w Bieszczadach, pamiętająca czasy akcji „Bieszczady-40” thumb|240px|Dom Harcerza w Sanoku – siedziba komendy hufca
Okres powojenny Po wojnie struktury podkarpackiego harcerstwa organizowano od 1944, w listopadzie powołano, jako pierwszą w kraju, Rzeszowską Chorągiew Harcerzy z komendantem Stanisławem Nowakowskim. W kwietniu 1945 utworzono Rzeszowską Chorągiew Harcerek, początkowo z siedzibą w Stalowej Woli. Pierwsze komendy hufców w 1944–1945 powstały w Rzeszowie, Dębicy (z siedzibą w Ropczycach), Strzyżowie i Tarnobrzegu, kolejne w Mielcu, Nisku, Krośnie, Łańcucie, Jarosławiu, Przemyślu, Stalowej Woli, Sanoku, Kolbuszowej, Przeworsku, Lesku, Dynowie, Rozwadowie i Gorlicach. W Szymbarku k. Gorlic powstał ośrodek kształcący instruktorów. W 1947 na obszarze ówczesnego województwa działało ok. 7 tys. harcerzy i harcerek w 270 drużynach.
Po rozwiązaniu ZHP i jego reaktywowaniu Naczelnik ZHP w rozkazie z 1 stycznia 1957 ponownie powołał Chorągiew Rzeszowską. Odnowa harcerstwa sprzyjała zacieśnieniu istniejącej od dawna współpracy między hufcami w Przemyślu, Jarosławiu i Radymnie, które podpisały tzw.