Podróż z Ratna w obawie przed krewnymi, którzy sprzeciwiali się wstąpieniu jej córek do klasztoru odbyła w tajemnicy. W drodze zmieniła marszrutę, a przybywszy do Chełmna spowodowała wystarawszy się o dyspensę natychmiastowe przyjęcie Zofii i Elżbiety do nowicjatu. W 1614 uzyskała zgodę papieża Pawła V, króla Zygmunta III, a także biskupa krakowskiego Piotra Tylickiego, krakowskiego na zbudowanie klasztoru Benedyktynek w Sandomierzu. W tym samym roku będąc w Chełmnie, wymogła na córce, jedynej dziedziczce rodzinnego majątku, prawo dysponowania nim w jej imieniu i zawarła umowę z ksienią klasztoru chełmińskiego Magdaleną Mortęską, która zobowiązała się przysłać do Sandomierza Zofię oraz 12 zakonnic. Słynąc z despotycznego usposobienia, nieustannie wtrącała się w sprawy nowego klasztoru. 23 września 1617 została napadnięta przez Tatarów pchnięta szablą i porzucona, nieprzytomną przed zatonięciem w rzece uratowali chłopi. W 1618 odbyła dziękczynną pielgrzymkę do Częstochowy i złożyła przed cudownym obrazem srebrną tablicę z wyobrażeniem własnej klęczącej postaci i pamiątkowym napisem, zaś dzień swego, jak uważała, cudownego ocalenia, czciła do końca życia poprzez dodatkowe nabożeństwo i licznie rozdawane jałmużny.