Turecki jest członkiem oguzyjskiej rodziny językowej, podgrupy języków tureckich. Pod wieloma względami pokrywa się z innymi językami oguzyjskimi, takimi jak azerski, turkmeński, kaszkajski, gagauski oraz bałkano-gagauski. Rodzina języków tureckich zawiera około 30 języków używanych w Europie Wschodniej, Azji Środkowej i na Syberii. Według niektórych naukowców jest to podgrupa rodziny ałtajskiej, do której zalicza się między innymi także język mongolski oraz kazachski, czy koreański. Około 40% użytkowników języka tureckiego to użytkownicy rodzimi, dla których jest on językiem ojczystym. Cechy charakterystyczne tureckiego, takie jak harmonia samogłoskowa, aglutynacyjność i brak rodzaju gramatycznego są cechami uniwersalnymi pośród języków tureckich i ałtajskich.
thumb|left|upright|Staroturecka inskrypcja w piśmie orchońskim, datowana na VIII wiek, Kyzył, Rosja
Historia Język turecki rozwijał się na terenie Anatolii od XI wieku, to jest od opanowania tych terenów przez plemiona tureckie pod wodzą Seldżuków. Etapy rozwoju języka tureckiego: Okres Nazwa polska Nazwa turecka koniec XI w. – XIV w. seldżucki (staroanatolijski, staroosmański) Eski Anadolu Türkçesi = Eski Osmanlıca koniec XIV w. – koniec XIX w. osmański (osmańskoturecki) Osmanlıca od XX w.