Zbigniew Jan Sałaciński (ur. 19 maja 1905 w Kwilczu, zm. 12 lutego 1977 w Chorzowie) – lekarz chirurg, weteran szlaku Armii Polskiej na Wschodzie, komendant polskiej czołówki chirurgicznej podczas bitwy pod Monte Cassino.
Życiorys Urodził się w rodzinie Stanisława Wojciecha (brata Franciszka Kazimierza), ogrodnika, i Heleny z Schulzów. Kuzyn Hieronima Schulza. Uczeń gimnazjów w Pniewach i Międzychodzie, od 1925 absolwent Gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego, gdzie w 1934 otrzymał dyplom lekarski. W latach 1925–1927 członek Korporacji Akademickiej Chrobria. Odbył przeszkolenie wojskowe w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 298. lokatą w korpusie oficerów rezerwy artylerii. Jako oficer rezerwy posiadał przydział do 14 Wielkopolskiego Pułku Artylerii Lekkiej w Poznaniu, a następnie 6 Pułku Artylerii Lekkiej w Krakowie. Od roku 1935 odbywał praktykę szpitalną w Poznaniu i Kaliszu. W latach 1936–1939 był asystentem w Oddziale Chirurgii Szpitala Spółki Brackiej w Chorzowie.