W 2011 roku skomponowała wspólnie z reżyserem Thierrym Brueglem pierwszą tzw. operę kieszonkową Wer zum Teufel ist Gerty, która została wykonana na festiwalu Taschenoper („kieszonkowych” oper) w Salzburgu. Kolejnym dziełem tego typu była Endlich Opfer (prawykonanie w 2013 roku).
10 lutego 2015 roku nakładem wytwórni Col Legno ukazał się jej album, it may all be an illusion. Został on nagrany na żywo w studiach: Hochschule für Musik und Tanz Köln (filia w Wuppertalu), Klaus-von-Bismarck-Saal, Funkhaus Wallrafplatz w Kolonii, Performance Studios we Frankfurcie nad Menem i Studio des Ensemble musikFabrik w Kolonii. Zawiera 5 utworów: „Sweetheart, Goodbye!”, „shivers on speed”, „reinhören”, „durchhören” i „Missing T”. W 2016 roku zrealizowała, we współpracy ze Stephanie Thiersch, City Dance Cologne, 12-godzinny performance z oddziałem ponad 500 wykonawców.
Wraz z serią utworów Public Privacy na solistę, użytkowników YouTube i instrumenty elektroniczne wprowadziła do obiegu termin „social composing” („społeczne komponowanie”). W 2016 roku zrealizowała, we współpracy ze Stephanie Thiersch, City Dance Cologne, 12-godzinny performance z udziałem ponad 500 wykonawców (według amerykańskiej tancerki Anny Halprin).