odrębny status tego taksonu sugerowały badania genetyczne, których wyniki opublikowano w 2016. Okazy przechowywane są w zbiorach w Tring i Waszyngtonie.
Morfologia Długość ciała wynosiła blisko 11 cm. W porównaniu do żarka rubinowego (P. rubinus) żarki małe wyróżniały się mniejszymi rozmiarami, krótszymi skrzydłami i ogonem oraz bledszym odcieniem czerwieni. U samca ciemię błyszczące, szkarłatne. Gardło i pierś intensywnie czerwone, dalej na brzuchu kolor przechodzi w jasnoczerwony. Kantarek, pokrywy uszne i wierzch ciała ciemnobrązowe. Nogi i dziób są czarne. Samica z wierzchu ciemnoszara, od spodu jaskrawożółta. Broda i gardło jaśniejsze. Ogon ciemnoszary.
Zasięg Żarek mały był endemitem San Cristóbal.
Wymarcie IUCN uznała żarka małego za gatunek wymarły (EX, Extinct), ale ponieważ został on uznany za podgatunek, nie ma on obecnie (2026) osobnego wpisu w Czerwonej księdze.